Dnia 3 lutego przypada jedno ze świąt nietypowych – Międzynarodowy Dzień Kopania Rowów. Z tej okazji chcielibyśmy przybliżyć działalność instytucji Robót Publicznych oraz Funduszu Pracy, które w okresie II Rzeczypospolitej podejmowały działania na rzecz walki z bezrobociem.
Dnia 16 stycznia 1919 r. powstało Ministerstwo Robót Publicznych. Pierwsze prace w Lublinie, obejmujące regulację dróg, m.in. ulicy Łęczyńskiej oraz terenów na Czechowie, z udziałem około 800 robotników, rozpoczęły się wiosną tego samego roku. W latach 20. XX w. bezrobotnych zatrudniano m.in. przy naprawie bruków, wyrobie płyt chodnikowych, budowie kanałów na Kośminku i Czwartku, czyszczeniu koryt rzek Czerniejówki i Czechówki oraz regulacji Alei Racławickich. W ramach robót publicznych w Lublinie w 1931 r. zatrudniano 941 bezrobotnych, a w 1932 r. – 768 osób. Z kolei 1 kwietnia 1933 r., na mocy ustawy z dnia 16 marca 1933 r., powołano instytucję pod nazwą Fundusz Pracy. W następnych latach Zarząd Miejski m. Lublina otrzymywał z Funduszu Pracy pożyczki przeznaczone na budowę kilkunastu ulic, regulację rzeki Bystrzycy oraz inne inwestycje. Liczba zatrudnionych bezrobotnych w mieście dochodziła wówczas do 1640 osób (lipiec 1936 r.). Fundusz Pracy określał system zatrudnienia oraz stawki wynagrodzeń w zależności od kwalifikacji pracowników. Wspomniane instytucje przyczyniały się do poprawy warunków życia pozostających bez pracy lublinian oraz do łagodzenia skutków kryzysu gospodarczego okresu międzywojennego.
Tekst na podstawie artykułu Marty Doleckiej „Roboty publiczne jako podstawowa forma walki z bezrobociem (na przykładzie Lublina w okresie międzywojennym)”, Zamojskie Studia i Materiały 1/1999
22, Akta miasta Lublina, seria 7.9, sygn. 4148
MAP
398.
